Ik weet nog goed dat ik tijdens de Corona-epidemie op onze slaapkamer zat te werken. De website van mijn werkgever was nodig aan vernieuwing toe. Ik schreef tekst na tekst en ondanks dat het allemaal zakelijke informatie was, genoot ik van het project. Ik bouwde, ik schreef en de site groeide naar een nieuwe look-and-feel.
Het was natuurlijk een vreemde tijd. Werktijden verschoven van nog vroeger in de ochtend, zodat ik ’s middags eerder klaar was, of ik ging in de avond verder. Het een en ander hing ook samen met de hoeveelheid thuisonderwijs van onze dochters. We pasten ons aan en stiekem genoot ik best van de tijd dat we thuis opgesloten zaten. Sterker: soms denk ik er met weemoed aan terug. Ik vond het heerlijk met z’n viertjes.
Achteraf is deze tijd extreem belangrijk geweest voor de totstandkoming van Dezelfde botten…
Ken je All too well van Taylor Swift? In dit nummer – het origineel duurt 5 minuut 29, in 2021 kwam er zelfs een 10-minute-version van uit (absoluut het beste nummer ooit geschreven) – zingt ‘Taylor’ over de pijnlijke nasleep van een verloren relatie. Tijdens ons gevangenschap begon bij mij het idee te borrelen dat ik All too well wilde gebruiken als inspiratie voor een boek.
Telkens als ik het nummer hoorde, speelde er in mijn hoofd een zelf geproduceerde videoclip af. En dus begon ik te schrijven en probeerde ik het verhaal uit mijn video op papier te krijgen, maar het lukte me niet. Dan had ik een pagina of twintig, misschien dertig en dan was het op. Geen idee hoe verder en dus liep het uit op niets. Tot ik een boek las met korte verhalen en het kwartje viel…
Ik wandel veel met onze hond, Luna. Op die momenten heb ik vaak muziek op. Het schrijven van de eerste verhalen – die later veelvuldig zijn aangepast – leidde ertoe dat ik op een andere manier naar muziek ging luisteren. Ik maakte een playlist met nummers van Taylor en voegde er nummers van Lizzy McAlpine aan toe. Phoebe Bridgers zong in het nummer I know the end over gevoelens van depressie, isolatie en een verlangen naar huis, maar slaat halverwege om naar een acceptatie van de apocalyps. Juist dat laatste gedeelte was voor mij een bron voor twee verhalen die ik schreef voor Dezelfde botten.
De playlist groeide. Legendes als Billy Joel, Nirvana en David Bowie werden toegevoegd, maar ook nummers van Fleetwood Mac gebruikte ik als inspiratie. De lijst was groeiende en bij elk van de nummers die ik hoorde, vormde er tijdens het lopen met Luna een beeld in mijn hoofd. Die beelden werden woorden en groeiden uit tot een behoorlijk aantal verhalen voor mijn boek.
Muziek heeft me geleerd dat verhalen soms niet beginnen met woorden, maar met een gevoel dat je nog niet kunt plaatsen, en dat schrijven eigenlijk niets anders is dan proberen dat gevoel vorm te geven.
In die zin is Dezelfde botten onderdeel van een cirkel des levens. Veel artiesten – waaronder Taylor Swift – gebruiken literatuur als inspiratie voor het schrijven van hun muziek. Dat ik hun muziek weer gebruik om er literatuur van te maken is in die zin best bijzonder te noemen.
Of het bijzonder is, dat moet je overigens zelf beoordelen. Het schrijven ervan was het in ieder geval wel.
Zo… dan ga ik nu de hond even uitlaten.
