Dorpsdichter Waddinxveen

In september 2026 ben ik gekozen als de nieuwe dorpsdichter van Waddinxveen.

Voor mij is poëzie geen verzameling van moeilijke woorden, interessantdoenerij en ondoorgrondelijk moeilijke betekenissen en dubbele lagen. Voor mij is het een manier om anders te kijken. Naar mensen, naar plekken, naar dingen waar we normaal gesproken zonder nadenken voorbijlopen.

Een gedicht kan een herinnering vastleggen, een gebeurtenis markeren of een stem geven aan iets dat anders onopgemerkt blijft. Soms gaat het over een persoon. Soms over een plek. En soms, zoals in mijn winnende gedicht, over twee Wokkels die al bijna veertig jaar over Waddinxveen uitkijken.


Het winnende gedicht

Het gedicht dat ik voor heb gedragen heet Symbolen (de media heeft het opgepikt en noemt het steevast ‘Wokkels’ – ook goed) en gaat over de Wokkels in Waddinxveen.

Symbolen / Wokkels

Als twee reuzen, groot en sterk
Gedraaid om alles te kunnen zien
Wachtend en kijkend
Stil en versteend

Geen gebouw of brug
Maar twee getordeerde torens
Al veertig jaar de ogen
De ziel
De herkenning
De symbolen van een dorp

Zonder oordeel
Zonder franje
Maar wel door Herman
Én door Jan en Willem

Ze kijken
Zien
Zwijgen
Weten alles

Zien wijken oprijzen
En als ze goed kijken
Ze zouden loskomen van de grond
De hefbrug die hen groet

Steunpilaren
Twaalf meter hoog
Een tweeling
Eén iets groter dan de ander
‘Ik zie meer,’ zegt de één
‘Maar jij zit meer in de knoop.’


Gedichten voor en over Waddinxveen

Tijdens mijn periode als dorpsdichter zal ik op deze plek mijn gedichten plaatsen.

Week tegen eenzaamheid – september 2026

Ik weet niet wat je voelt, wat denkt of bedoelt
Als je zegt dat je eenzaam bent
Ik weet niet wat er is, wat er gebeurt, wat je mist
Als je zegt dat je eenzaam bent

Ik weet niet wat er speelt in je hoofd, in je gedachten
Misschien slaap je niet en breng je de nachten
Door met jezelf en praat je met de muren
In plaats van overdag met de buren

Een kopje koffie, een praatje van hoe gaat het?
Jij zegt prima, maar je haat het
Gevoel dat je hebt, en je bent bang dat je misschien
Wel te veel bent als je de waarheid zegt

Ik weet niet wat je voelt of wat je denkt, of bedoelt
Maar ergens diep van binnen voel ik dat
Je overleeft en niet het leven leeft
Zoals je gewild had

Vanaf dit moment moet ik iets doen met mijn onderbuik
En vaker om mij heen kijken en het leven zien als een tweeluik
In plaats van een enkel beeld
Met mezelf in het midden

Vanaf dit moment kijk ik vaker om mij heen
En maak ik een praatje met degeen
Van wie ik denk dat die het misschien wel nodig hebt.

Want als ik eenzaam zou zijn, dan zou ik willen dat
Ik ook zo iemand om mij heen had
Die verder kijkt dan zijn eigen gedachten over wat hij wel of niet voelt
Die voor het gemak, en omwille van de tijd, zegt niet te begrijpen wat je bedoelt
Als hij denkt dat je eenzaam bent.

Eenzaam zijn is meer dan alleen zijn en meer dan een gevoel
Het is weten dat er iemand is die snapt wat jij bedoelt
Als je zegt
Dat je eenzaam bent.

Coming out day – 11 oktober 2026

Ik loop door je huis
Op zoek naar jou
Kijk achter gordijnen
Achter de bank
Of je daar echt zitten zou

Ik loop naar boven
Kijk in het bad
Zoek achter het bed
Vind de kat
In het raamkozijn
Maar, waar ben jij?

Ik roep je naam
Je zegt niets, blijft stil
Kijk door het raam
Maar zie niet veel
Jouw buitenwereld is zwart wit

In je slaapkamer vind ik een kast
Voel je warmte, terwijl ik tast
Naar een knop
Ik voel niets, het hout is glad
Even dacht ik dat
Ik je gevonden had

Ik roep je naam
Hoor geklop
Ga naar een kamer
Vind een prop
Papier met daarop geschreven

Niet hier

Is het echt waar?
Is het een list?
Open voor de zekerheid
De dekenkist

Niet hier

Ren door je huis
Ongeduldig en bang
Maar jij zoekt jezelf al jaren
Jaren te lang

Nog één keer je naam
Ik hoor een klein kraakje
Als ik weer in je slaapkamer sta
Een klap op hout
Gekraak en gescheur
Hout dat barst
Dan opent de deur
Je komt uit de kast

Gevonden

Agenda

Hier vind je een overzicht van voordrachten, bijeenkomsten en andere activiteiten waar ik als dorpsdichter bij aanwezig zal zijn.

Dinsdag 10 novemberDag van de mantelzorg

Een verhaal dat een gedicht verdient?

Iedereen kijkt anders naar Waddinxveen.

Misschien is er een plek die voor jou bijzonder is. Een gebeurtenis die je is bijgebleven. Een persoon die volgens jou meer aandacht verdient. Of een herinnering die niet verloren mag gaan.

Ik hoor die verhalen graag.

Niet ieder verhaal wordt een gedicht, maar ieder verhaal is welkom.

Neem contact op via mail@markodejongauteur.nl of via één van mijn social media kanalen


Over Marko de Jong

Ik ben schrijver, dichter en verhalenverteller.

In 2025 verscheen mijn debuutbundel Dezelfde botten. Daarnaast werk ik aan nieuwe verhalen en romans waarin menselijke relaties, verlies, liefde en identiteit vaak centraal staan.

Als schrijver zoek ik naar verhalen in het gewone. Soms in een roman, soms in een kort verhaal en soms in een gedicht.

En vanaf september 2026 mag ik dat ook doen als dorpsdichter van Waddinxveen.


Volg me op