Helpalot vroeg stadsdichters uit Nederland en Vlaanderen om poëzie te schrijven die gedachten aan zelfdoding bespreekbaar maakt. Zelfmoord is een thema dat terugkomt in Dezelfde botten. In mijn voorwoord verwijs ik zelfs naar 113. Ik kon dan ook niet anders dan meewerken aan dit initiatief.
En dus begon ik te schrijven, omdat poëzie niet alleen maar mooi is, maar ook mensen kan helpen. En omdat het een manier is om ruimte te geven aan onderwerpen waar we vaak maar moeilijk over praten of überhaupt over in gesprek gaan.
Mag ik
Mag ik samen
Zitten op je bankje
Van je gedachten
Je eindeloze stroom
Van woorden
En van nachten
Zonder slaap
Mag ik bij je
Naast je op je bankje
Even bij elkaar
Zwijgend
Huilend
Terwijl ik mee staar
Naar het zwart
Mag ik met je mee
Van naast je op je bankje
Naar het duister
Van je gedachten
Van je angst
En dat ik dan luister
Naar je stem
Mag ik huilen
Terwijl jij misschien wel gilt
Over alles wat oneerlijk
Of niet recht is
Wat schreeuwt en niet stil
Verborgen blijft
Mag ik je vasthouden
In het zwart van je bestaan
Je voelen
Je horen
Om er dan samen
Vandoor te gaan
Mag ik je helpen
Naast je op je bankje
Simpel even samen
Een arm
Een zoen
Even samen ademhalen
Op ons bankje
