Er zijn van die momenten waar ik als schrijver naartoe leef.
Het idee van een nieuw verhaal op papier zetten. Het beginnen met schrijven. De eerste woorden, het eerste hoofdstuk. De eerste keer dat ik denk: hier zit iets in. Zelfs het opnieuw beginnen en het totaal over een andere boeg gooien kan mij enthousiasmeren. Om uiteindelijk op het punt te komen waarop het laatste woord getypt is, ik achterover leun en besef: dit is ‘m. Dit is het verhaal dat ik wilde vertellen.
Dat moment heb ik inmiddels gehad voor wat mijn tweede boek moet gaan worden. Het manuscript voor Alles wat ik, Will is af.
Ergens klinkt dat als een eindpunt – ik heb zelfs de grootste redigeerrondes er al opzitten – maar dat is het niet. Het is het begin van een nieuwe fase. Een fase die begon met uitzoeken welke uitgevers goed bij dit boek zouden passen. En omdat Alles wat ik, Will een roman is, is de zoektocht anders dan bij Dezelfde botten.
De uitkomst is wel hetzelfde: wachten.
Het manuscript ligt inmiddels bij de geselecteerde uitgevers. En ergens, op een stapel tussen tien, twintig andere manuscripten, ligt nu dus mijn verhaal waar ik zoveel tijd, energie en liefde in heb gestopt.
Het wachten is vreemd. Ik ben er ook niet goed in.
Veel te ongeduldig…
De toekomst is onzeker op dit vlak, maar ergens ook weer niet.
Er is een grote kans dat ik een e-mail krijg met een compliment dat eindigt met een nee.
Maar er is ook een kans dat iemand mijn manuscript op dit moment leest en precies ziet wat ik hoop dat lezers erin zullen zien. Dat het verhaal raakt. En dan volgt er een telefoontje waar iedere schrijven op hoopt.
Tot die tijd blijft er weinig anders over dan wachten.
En schrijven.
Want dat is uiteindelijk waarom ik ooit begonnen ben. Niet voor een contract. Niet voor een omslag met mijn naam erop. Maar omdat ik verhalen wil vertellen.
Neemt niet weg dat ik dat ene belletje héél graag zou willen ontvangen.
Tot dat moment wacht ik nog even.
