Ik heb twee fantastische dochters. Eén van vijftien en één van dertien. Zoals zoveel van hun leeftijdsgenoten ‘leven’ ze op hun mobiel of laptop en zijn memes aan de orde van de dag. En eerlijk: ik ga er ook wel lekker op. Eén van de grote favorieten in ons huis is toch wel die van de zus en haar broertje die in de deuropening worden geïnterviewd nadat het heeft gesneeuwd. Die video eindigt met: ‘Het is gewoon een droom, hè Jacob?’ Waarop het broertje ‘Jaaaaa’ roept.
Zodra er in ons huis iets leuks gebeurt, dan is er altijd wel één van ons drieën – mijn lieve vriendin doet hier niet aan mee – die uitgilt: ‘Het is gewoon een droom, hè Jacob?’. Waarop er één is die luid het ‘jaaaa!’ laat horen.
Afgelopen maandag kreeg ik een e-mail van mijn contactpersoon bij de bibliotheek in Waddinxveen. Zij vertelde me dat mijn boek was ‘ingewerkt’ en op de tafel lag met nieuw te lenen boeken. Het is gewoon een droom…
Als kind kwam ik al graag in de bibliotheek. Mijn moeder leende regelmatig boeken en ik mocht mee. Ik las als klein ventje veel stripboeken en die waren daar in overschot. Ik herinner me de grote houten bakken waar de stripboeken in stonden. Ik zie me zo weer zitten; op mijn knieën, op een kruk. En maar bladeren.
Voor mij is een bibliotheek een bijzondere plek. Al die boeken die om je heen staan. Al die verhalen, gedachtenkronkels van schrijvers, maar ook de leeservaringen van de lezers. Een bibliotheek ademt iets uit dat weinig andere plekken kennen. Zodra je binnenstapt voelt het alsof de tijd vertraagt en je omringd ben door tijdloze inspiratie.
Ik ben in mijn jeugd best veel verhuisd. Van Sliedrecht naar Bleskensgraaf, Waddinxveen, Hendrik-Ido-Ambacht om weer in Waddinxveen terug te keren. En te blijven. Nu ik dit typ, denk ik automatisch terug aan de bibliotheken waar ik lid van ben geweest. En ik zie ze zo voor me.
Die van Sliedrecht, met zijn grote lange balie. De stenen ondergrond die vast ergens overging naar vloerbedekking. De rekken met spannende boeken en enge omslagen, waar ik niet naar wilde kijken, maar het toch deed.
En de oude locatie van de bibliotheek in Waddinxveen, die inmiddels dienst doet als thuis voor de dansschool van onze jongste dochter. Een extreem diep gebouw met alleen maar rekken vol met boeken. En een afdeling met CD’s en spellen. Want ook dat was voor mij een belangrijk onderdeel van de bieb.
En nu ligt Dezelfde botten er. Als ik eerlijk ben, dan is het geen droom die uit is gekomen. Nooit geweest ook.
Ik wilde ooit een boek schrijven, maar nooit had ik als toevoeging dat ik ook in de bibliotheek terecht wilde komen. Maar nu het zo ver is, mag ik zeggen dat ik het ontzettend gaaf vind.
Iemand zei laatst tegen mij: ‘Maar leners zijn geen kopers.’
Dat klopt, maar zowel kopers als leners zijn lezers. En dat is de enige groep die voor mij belangrijk is. Misschien komt één van mijn verhalen nu wél bij iemand terecht die het nodig heeft, die het zonder de bibliotheek nooit gelezen zou hebben. En dat is dan wel weer een droom die uitkomt.
Wil jij dat Dezelfde botten ook in jouw bibliotheek wordt opgenomen? Je kan bij jouw bibliotheek altijd een verzoek doen om een boek op te laten nemen in de collectie.
